Milczenie

Nakręcone na podstawie powieści niewidomego pisarza Jerzego Szczygła „Milczenie” rozgrywa się tuż po II wojnie światowej, w miasteczku na prowincji. Dramat Kutza jest bowiem w największej mierze dramatem samotności, dramatem psychologicznym, przenikliwym i zrealizowanym z wyczuciem na scenerię lokalną, co zawsze było siłą reżysera. Dzisiaj „Milczenie”, kojarzące się z „Milczeniem” szwedzkiego mistrza Ingmara Bergmana, należy do najmniej znanych filmów Kutza. Kutz o filmie: „”Milczenie” będzie filmem okrutnym- aż oczyszczającym. Poprzez zmianę kompozycji książki – wiele spraw zostanie w filmie zaostrzonych, uzyska silniejszą wymowę. Po każdej sekwencji z chłopcem – stawiamy pytanie o księdza. Oczywiście łatwo byłoby zrobić film z tezą. Nie chcemy tego.” (1963) „Przystępując do realizacji tego filmu, wkroczyłem na bardzo niebezpieczną ścieżkę problematyki społecznej. Otóż z jednej strony oczekiwano ode mnie filmu antykatolickiego. Z drugiej strony katolicy liczyli, że nie będzie to film godzący w ich uczucia. Natomiast ja uważałem, że można robić filmy antyfideistyczne i usiłowałem oczywiście taki film zrobić. W efekcie to się dla mnie źle skończyło, ponieważ jedna strona uważała, że jest to jednak film antykatolicki, druga oceniła go wprost odwrotnie-czyli nie zadowoliłem ani jednych, ani drugich.” (1973)

Pisali inni:

Jest to film o samotności, o nieszczęściu, strachu przed starością, o ludzkiej brutalności, a przede wszystkim o milczeniu. Janusz Gazda (1963)

Kutz w „Milczeniu” na dobre przeszedł na stronę baroku. Aleksander Jackiewicz (1963)

Najbardziej jednak ciekawy jest w tym filmie zarysowany grubą kreską pejzaż społeczny i rządzące nim mechanizmy. Andrzej Werner (1985)